Ga meteen na openingstijd naar het museum, of in de laatste 90 minuten voor sluitingstijd. De binnenplaats ligt in de zon, en rond het middaguur is het licht feller, schittert het meer op het glazen platform en komen er meer mensen langs om foto’s te maken. Als je scherpere foto’s wilt, richt dan niet rond het middaguur.

Doe het 10–15 minuten op eigen houtje, of 15–20 minuten met een gids. Dat is genoeg tijd om het van onderaf te bekijken, te zien waar de gravure zit en te begrijpen waarom het daar is opgehangen. Als je er zomaar langs loopt, mis je de hele bedoeling van de tentoonstelling.

Dit komt als eerste, vóór de scène in de Grote Zaal en de galerij, dus je kunt het makkelijk bekijken terwijl je nog fris bent. Ga er niet te snel doorheen in de veronderstelling dat je later nog terugkomt. Begin hier en loop dan in één vloeiende route door naar het standbeeld van Ramses II en de belangrijkste galerijen.

Er ontstaan af en toe korte druktepieken als er reisgroepen aankomen, vooral laat in de ochtend. Dat is belangrijk, want je hebt het beste uitzicht als je recht onder de obelisk staat, en het glazen platform raakt snel vol. Als het druk is, wacht dan liever een paar minuten in plaats van een gehaaste foto te maken.

Ga op het glazen platform staan en kijk eerst recht omhoog naar de onderkant. Doe dan een stapje achteruit om de volledige hangende as te zien en de opening waardoor je de techniek goed kunt zien. Als je maar 5 minuten hebt, concentreer je dan op die twee foto’s, en niet op brede selfies.

De meeste bezoekers fotograferen het vanaf de zijkant en lopen weg zonder eronder te kijken. De verborgen cartouche aan de onderkant is de reden waarom deze installatie anders is dan een standaard rechtopstaande obelisk. Kom ook niet zonder zonbescherming — op het voorplein is nauwelijks schaduw.

Ga recht onder de schacht op het glazen platform staan en kijk omhoog. Hier wordt het pas echt duidelijk: aan de onderkant zie je de cartouche van Ramses II, een deel van het monument dat normaal gesproken verborgen blijft zodra de obelisk eenmaal is opgericht.

Doe een paar stappen achteruit en kijk goed naar de ruimte tussen de obelisk en de grond. Die lege ruimte is juist de bedoeling. Het verandert een bekende oude vorm in een technisch spektakel, waardoor je de schacht als een object ziet in plaats van alleen maar als een monument.

Ga vanaf de hoofdingang van het museum voor de obelisk staan en kijk eens hoe die de overgang naar binnen omlijst. Daarachter loopt de museumroute verder naar de Grote Zaal. Vanuit dit perspectief gezien fungeert het als een scheidslijn tussen openluchtspektakel en galerijen waarin kunstvoorwerpen centraal staan.